Groot zeegras (Zostera marina) bij Griend dempt de stroming

Over de hele wereld worden zeegrasvelden echter bedreigd, voornamelijk als gevolg van menselijke activiteiten in kustgebieden. Zo ook in Nederland, waar al begin vorige eeuw de ondergedoken zeegrasvelden van de Westelijke Waddenzee verdwenen na de bouw van de afsluitdijk. De droogvallende zeegrasvelden op het wad volgden deze trend en er zijn nog slechts schaars begroeide veldjes te vinden aan de Groninger Kust. Momenteel vindt er onderzoek naar zeegrasherstel plaats in de Nederlandse Waddenzee, omdat het zeegras – groot zeegras (Zostera marina) – daar niet vanzelf herstelt. Na jarenlang vallen en opstaan heeft een interdisciplinair team van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) en the Fieldwork Company o.l.v. Natuurmonumenten recentelijk eindelijk successen geboekt. Door de ontwikkeling van een nieuwe zaaimethode én de juiste locatieselectie hebben zich inmiddels meer dan 100.000 zeegrasplanten gevestigd op een wadplaat bij het eilandje Griend, midden in de Waddenzee.

Zeegraszaadjes worden in de bodem geinjecteerd met de ‘kitspuitmethode’ (begin maart 2020)

Het onderzoeksproject richt zich inmiddels op de ontwikkeling om zeegrasherstel op te schalen, het vinden van verdere geschikte locaties en het opzetten van een zeegraszaadkwekerij zodat zeegras duurzaam uitgezaaid kan worden.
 

Alikruiken grazen op de algen die op zeegrasbladeren groeien

Tekst Dr. Laura Govers. Foto’s met dank aan en toestemming van Dr. Laura Govers.

Dr. Laura L Govers
Assistant Professor
Marine Conservation Ecology

Conservation Ecology Group
Groningen Institute for evolutionary life sciences (GELIFES)
University of Groningen
the Netherlands

Dept. of Coastal Systems
Royal Netherlands Institute for Sea Research (NIOZ)
the Netherlands

website: lauragovers.com
blogs: zeegrasherstel.nl | Griend.org